Алесь Сапега: «Усім, што я маю, я абавязаны скаўтынгу»

Хлопец са шляхетным прозвішчам у 22 гады з Бабруйску пераехаў жыць у Швейцарыю. Разам з жонкай-швейцаркай выхоўвае чатырох дзяцей. Ён узначальвае Асацыяцыі беларусаў у гэтай краіне, рэалізуе шмат творчых ідэй. І ўсё гэта, як сцвярджае Алесь, дзякуючы скаўтынгу.

img_3511_thumb   

Замест воўчых законаў — скаўцкія

 Калі я паступіў у тэхнікум, пайшоў у скаўты. Мяне спачатку не хацелі браць, бо я быў вельмі праблемным. У мяне былі сябры, сярод якіх панавалі воўчыя законы: былі і алкаголь, і бойкі. Калі ты панк, трэба біцца з гопнікам,  распавёў Алесь.

Юнака прывабліваў экстрым і вандроўкі. Аказалася, што скаўтынг – гэта перадусім духоўная загартоўка.

 Я вельмі ўдзячны свайму лідару. Тым, кім я зараз з’яўляюся,  гэта ўсё скаўтынг, – пераканана кажа суразмоўца.
Скаўцкай супольнасці YMCA ў Бабруйску Алесь яшчэ і абавязаны жонкай. Аднойчы на летнік прыехалі скаўты са Швейцарыі. Мілена была сярод іх.

IMG_0927

Сёння іхныя двое старэйшых дзяцей таксама скаўты, яшчэ двое меншых пакуль падрастаюць. Муж і жонка Сапегі з’яўляюцца кантактнымі асобамі паміж арганізацыямі скаўтаў у Бабруйску (YMCA Бабруйск) і ў Швейцарыі (CEVI Геральдсвіль). На сямейным гербе Алеся і Мілены геральдыст намаляваў сімвал скаўтаў усяго свету  лілею. Усё дзякуючы скаўцкаму руху пара пазнаёмілася.

IMG_0890

Што да шляхетнага прозвішча і сваяцтва з ягонымі вядомымі ўладальнікамі Алесь мае падрыхтаваны адказ: «Не ведаю. Паўтары месяцы таму я пачаў пошук каранёў. Каб не падпісвацца пад чужой славай, я кажу, што мы не сваякі. Праўда, часам такое прозвішча дапамагае: у тэхнікуме, ва ўніверсітэце, на мяжы».

Прывёз дзяцей на “дзядзькаванне” ў Бабруйск

Хоць сувязь з магнацкім родам Алесь пакуль не знайшоў, адзін учынак ягонай сям’і быў сапраўды высакародным.

У 2013 годзе Сапегі пераехалі жыць у Бабруйск на адзін год. Для Алеся і Мілены важна выхоўваць дзяцей і ў беларускай культуры, а што можа быць лепей за жыццё ў родным асяродку?

семья-3 ребенка

 Мы ехалі грузавіком: ложкі, матрацы, ровары  усё! Нам нават на мытні казалі: куды вы едзеце?.. Са Швейцарыі ў Беларусь?! Карацей, нас ніхто не зразумеў, але пазітыву было больш чым негатыву,  расказвае Алесь.

Самым складаным было сабраць дакументы для віду на жыхарства для Мілены: талоны, чэргі, аплата. Першы раз гэта ўспрымалася як прыгода, але пазней пачало прыносіць сапраўдныя стрэсы.

з машынкай

— Таксама з мінусаў, што мы згубілі працу там, бо давялося звольніцца, – падсумоўвае пераезд у Бабруйск Алесь. – Нашы дзеці настолькі звыклыя да шматмоўя і да таго, што мы не ўдома! Магчыма, пераедзем сюды на зусім, калі яны скончаць школу. Але гэта яшчэ год дзесяць дакладна пройдзе.

Пасля году жыцця ў Бабруйску Мілена часта прыязджае ў Менск сама: яна танчыць у балеце і выкладае ў школе замежных моваў.

На Гуканне вясны — у Цюрых, на Купалле — у Берн

Алесь узначальвае Асацыяцыю беларусаў у Швейцарыі чацвёрты год. Ён сам калісьці і спрычыніўся да з’яўлення такога аб’яднання.

 Праз 6 год, як я прыехаў, я патэлефанаваў у амбасаду і спытаўся пра арганізацыю беларусаў. Мне сказалі, што нічога няма, ёсць толькі людзі, якія задаюць такія пытанні, і запрасілі на размову. Праз 2 месяцы ў амбасадзе адбылося паседжанне, дзе мы стварылі арганізацыю,  узгадвае суразмоўца.

Алесь Сапкега-1

Ён згаджаецца, што за мяжой нашы людзі асімілююцца вельмі хутка. Часам ён знаёміўся з суайчыннікамі ў вельмі нечаканых сітуацыях.

 Аднойчы ехаў у аўтобусе, размаўляў па-беларуску. Затым я мусіў перасаджвацца ў цягнік. За мной, як хвосцік, пайшла дзяўчына. Урэшце яна кажа: «Вой, як прыемна пачуць беларускую мову пад Цюрыхам! У Беларусі не пачуеш, а тут!» Цяпер яна сябра нашай арганізацыі. Такіх гісторый вельмі шмат,  узгадвае Алесь.

У Асацыяцыі амаль 30 сяброў, а інфармацыйную рассылку атрымліваюць больш за 200 адрасатаў.

10421196_1532731206970577_3333665934501903346_n

У адрозненні ад Польшчы, дзе беларусы жывуць больш-менш сканцэнтравана, у маленькай Швейцарыі яны раскіданы ўсюды. Гэта студэнты, кантрактнікі, ёсць і ўцекачы.

 У нас мерапрыемствы праходзяць: канцэрт  у Базылі, Гуканне вясны — у Цюрыху, Купалле – у Бэрне, Дзяды — у Фрыбургу, — расказвае пра мясцовыя асаблівасці Алесь.

Са Швейцарыяй звязаны лёсы трох значных для Беларусі асобаў. У прыгарадзе швейцарскага Фрыбура пахаваная княгіня Магдалена Радзівіл-Завіша. У Салатурны скончыў жыццё Тадэвуш Касцюшка. Яшчэ адзін беларус, што пакінуў след у Швейцарыі – паплечнік Кастуся Каліноўскага Леон Варнерке. Біяграфіі ўсіх іх вывучае дыяспара.

 Я сустракаўся з Вольскім, дамовіліся, што ён прыедзе да нас зімой,  распавядае Алесь. — Усё ж дыяспара  гэта не проста таньчыць і спяваць. Мы вырашылі рухацца далей за святы.

вольги и сергей

Дырэктарка рускай школы ў Цюрыху прапанавала на сваёй базе адкрыць беларускамоўны клас. Настаўніца і вучні знайшліся не адразу. Цяпер разам з Сапегамі вучыць дзетак роднай мове жадаюць яшчэ дзве сям’і.

 Трэба пачынаць з 2-3 вучняў і, можа, праз гады, будзе паўнавартасная школа,  лічыць Алесь.  У любым разе мы не закрылі гэта праект. Для мяне нашмат важней за святкаванне Купалля.

Разлічваць толькі на сябе

 Я лічу, што людзі, якія разлічваюць на падтрыманне, слабыя і слабыя іх арганізацыі,  нечакана адказвае Алесь.

Ён кажа, што Асацыяцыя беларусаў у Швейцарыі не піша заявак на гранты і не бярэ грошаў у беларускай амбасады. Яны не адзначаюць ані Дзень Незалежнасці, ані Дзень Волі ды трымаюцца «нейтральна і аўтаномна»: «Мы сябруем з усімі: не на пазіцыях падпарадкавання, але партнёрства», – кажа Алесь.

IMG_0913

У падтрымку такой пазіцыі Алесь Сапега прыводзіць прыклад іншых аб’яднанняў беларусаў за мяжой. У Літве, Польшчы, ЗША сваркі з-за грошаў і маёмасці, на жаль, сталі звычайнай справай і ўжо выйшлі далёка за межы саміх супольнасцяў.

 Фінансаванне  гэта добра. Што будзе, калі яно знікне? Пакуль дыяспары не атрымліваюць грошы ад каго-кольвек, яны моцныя,  перакананы Алесь Сапега.

Сяброўскі ўнёсак у Асацыяцыі беларусаў у Швейцарыі 50 долараў на год. У чым місія беларускай дыяспары за мяжой? Нефармальная амбасада ці кола сяброў па інтарэсах?

IMG_1020

 Я лічу, што ў тым, каб папулярызаваць беларускую культуру і мову для швейцарцаў і славянскіх народаў, што там жывуць, — падсумоўвае Алесь.

Паводле belsat.eu

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

*

Этот сайт использует Akismet для борьбы со спамом. Узнайте, как обрабатываются ваши данные комментариев.